Η πρόσβαση μέσω των στενών της Παιανίας λίγο δύσκολη. Μια τίμια ταβέρνα, της παλιάς λογικής και εποχής, όταν ταβερνα παιανια πήγαινα με τους γονείς μου. Οι υπέροχοι μεζέδες στα κάρβουνα, όπως χωριάτικο λουκάνικο, κοκορέτσι, αλλά και η γαρδουμπίτσα ρουμελιώτικη και το αρνάκι γιούλμπασι στη λαδόκολλα σας «ανοίγουν» την όρεξη και σας προετοιμάζουν για να περάσετε στο «κυρίως πιάτο» με τα εξαίρετης ποιότητας κρεατικά. Η παραδοσιακή ταβέρνα βασίζει τη φιλοσοφία της στις ποιοτικές πρώτες ύλες, συνεργαζόμενη με τοπικούς παραγωγούς, ενώ πολλά από τα λαχανικά και τα κηπευτικά προέρχονται από τον δικό της κήπο Από το μενού ξεχωρίζουν η γαριδομακαρονάδα, το κριθαρότο γαρίδας και τα κρέατα στη σχάρα

Γεύση υπό σκιάν σε αυτές τις ταβέρνες με αυλή στην Αθήνα

Εδώ οι πελάτες απολαμβάνουν παραδοσιακή ψησταριά, χωρίς περιττές προσθήκες, με έμφαση στη γεύση. Αυθεντική ελληνική ταβέρνα με ποιοτικά κρέατα και φαγητό που μοιάζει να βγαίνει από την κουζίνα σπιτιού είναι ο Μαύρος Γάτος. Τη ζεστασιά και την αμεσότητα με την οποία μας καλωσορίζουν δύσκολα τη βρίσκεις σε αντίστοιχα μαγαζιά. Δεν μπορείς βέβαια και να μη θαυμάσεις το ντεκόρ, με τις αντίκες που καταλαμβάνουν κάθε σπιθαμή του μαγαζιού και το τζουκμπόξ που λειτουργεί ακόμα. Και όντως τρώγονται σαν… φρουτάκι έτσι λεπτοκομμένα και λιχούδικα που είναι. Με την Κρεατινή εβδομάδα να ξεκινάει και την Τσικνοπέμπτη να πλησιάζει, κάνουμε τον γύρο της Αττικής για να βρούμε τα πιο έμπειρα στέκια για μερακλίδικα παϊδάκια, από την Καισαριανή, το Παγκράτι και την Κοκκινιά μέχρι την Κερατέα, τον Κουβαρά και το Πολυδένδρι.

Μαραθωνίτης: αξίζει να τα δοκιμάσεις έστω μια φορά

Οι γεύσεις του είναι καλές, ωστόσο αν διορθώσει μερικά ψιλο-πραγματάκια θα απογειωθεί στην κυριολεξία. Η μπριζόλα του μετρίου μεγέθους και λίγο σκληρή απεναντίας το σουβλάκι του φοβερό όπως και το μπιφτέκι.. Εξαιρετικά φιλόξενοι άνθρωποι μας κέρασαν πολύ ωραία πιάτα!! Ένα μαγαζί για να πάτε τόσο με την οικογένεια σας όσο και με τους δικούς σας. Σε έναν εξαιρετικό χώρο ειδικά όταν ο καιρός το επιτρέπει και κάθεσαι έξω. Μειονέκτημα για εμένα το πολύ λίγο προσωπικό του service που πηγαίνει πετώντας.

Για καφέ το πρωί, brunch λίγο αργότερα, φαγητό εν συνεχεία και cocktails τις πιο “σκοτεινές” ώρες της ημέρας (και όχι μόνο), το Lemon Tree μπορεί άνετα να γίνει το επόμενο στέκι σου. Παϊδάκια αρνίσια και κοτόπουλου, σταβλίσια μπριζόλα αλλά και rib-eye ανήκουν στα κορυφαία του καταλόγου, τα επιδόρπια κλείνουν κατάλληλα το show, ενώ τα συχνά-πυκνά live events σε κάνουν να το βιώσεις στο έπακρο. Σε μια καταπράσινη αυλή ή σε μια ειδυλλιακή σάλα δίπλα στο ζεστό τζάκι αντίστοιχα, η Φωλιά θα σου σερβίρει σπέσιαλ ορεκτικά και κρέατα προσεγμένα, σωστά ψημένα στα κάρβουνα και με προσοχή σερβιρισμένα. Ζωντανή απόδειξη πως συχνά η απλότητα είναι σοφία, θα σε κερδίσει ήδη από το ψημένο ψωμί με λαδάκι και ρίγανη που θα αφήσει στο τραπέζι σου, χωρίς καν να χρειαστεί να ξεδιπλώσει όλη του τη μαεστρία.

Στέκι του Ηλία: για παϊδάκια πλάι σε δεντρολίβανα και λεβάντες

• Ευγενική εξυπηρετηση αν και τα σαββατο Κυριακά θα χρειάζονταν λίγο προσωπικό ακόμα
• Εάν θέλεις καλό ψητό και ειδικά πα'ι'δάκι ένα είναι το Αστέρι.Γρήγορη εξυπηρέτηση ακόμα και στις ώρες αιχμής.
• Δεν είναι τυχαία η πιο κλασική επιλογή όταν βγαίνουμε σε ταβέρνα.
• Πίσω από μια παλιά πρόσοψη κτιρίου στην Πλατεία Αυδή που στέκεται σαν ανάμνηση ενός άλλου Μεταξουργείου, ανάμεσα σε καφενεία, πέτρινους τοίχους και λεμονιές, μια αυλή γεμάτη χρώματα και μουσικές συγκεντρώνει τον πιο πολυσυλλεκτικό κόσμο της πόλης.

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζεις για ένα ακόμη πόνημα από τον μικρόκοσμο ενός ανερχόμενου αστέρα του κινηματογραφικού τρόμου, του Ντέμιαν ΜακΚάρθι. Σε μια χρονιά χωρίς υψηλές – προς το παρόν – συγκινήσεις, ο ζεν Ριουσούκε Χαμαγκούτσι κέρδισε τους κριτικούς και το monster movie τού Να Χονγκ-τζιν δίχασε τους πάντες. Η αγαπημένη καλοκαιρινή πίτα των Χανίων με κολοκυθάκια και χωρίς φύλλο, που θα φτιάχνετε όλο το καλοκαίρι. Παρότι το Tony επικεντρώνεται μόνο σε ένα καλοκαίρι της ζωής του Bourdain, λειτουργεί ως ένα πορτρέτο των πρώτων εμπειριών που διαμόρφωσαν τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο.

Άλλοτε: ένα ακόμα από τα καλύτερα εστιατόρια στην Παιανία που αξίζει την προσοχή σου

Στο γευστικό σποτ της Πολιτείας, με σαφή ελληνική ταυτότητα και ελληνικό και ξένο κοινό, συνδυάζονται σταθερές επιδόσεις, ατμόσφαιρα σχεδόν… Μπαίνοντας, φάτσα-κάρτα στην πόρτα, το ψυγείο με τα κρέατα και τα αραδιασμένα παϊδάκια, αρνίσια και προβατίνας σού δίνει το μήνυμα. Ο Κώστας Δήμας μετέτρεψε το 1982 το πατρικό του σπίτι με τους στάβλους στη Δάφνη σε ταβέρνα, η οποία με τα χρόνια απέκτησε φανατικούς οπαδούς. Ο μακρόστενος χώρος, οι ασβεστωμένες σκάλες, τα μπλε πορτοπαράθυρα και τα καρό τραπεζομάντιλα παραπέμπουν σε άλλες, πιο νοσταλγικές εποχές της πρωτεύουσας, ενώ τα μερακλίδικα μεζεδάκια στο τηγάνι (τηγανητό συκώτι, χωριάτικο λουκάνικο, σαγανάκι με παστουρμά) κάνουν καλή παρέα στην πάντοτε παγωμένη μπύρα. Στον κατάλογο, από ορεκτικά θα βρεις λιχουδιές όπως γεμιστά μανιτάρια και ευβοιώτικο τυροπιτάρι –άχαστο!

Κουτρούλης (ή Μιχάλης): παϊδάκια απέναντι από το τζάκι

Μια αυλή που γεμίζει κόσμο εδώ και ενάμιση αιώνα και είναι εξίσου σημαντική για την ιστορία και για τη νοστιμιά, όσο και για τη δροσιά της. Ένα μικρό στολίδι, σαν ανθάκι λεμονιού, τα Κανάρια βρίσκονται στο ισόγειο μια μονοκατοικίας στο Μοσχάτο. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είναι παλιά (από το ‘50) και θυμίζει ελληνική ταινία. Και τα γλυκά έχουν άρωμα Ανατολής σ’ αυτό το μαγαζί που μαγειρεύει νόστιμα πιάτα πολίτικα, σμυρνέικα και ποντιακά. Ειδικά τις καθημερινές όταν δεν έχει πάρα πολύ κόσμο και μπορείς να βρεις τραπέζι στο βάθος, δίπλα στον βράχο. Λίγο πιο αγαπημένη μας όμως είναι εκείνη στην Επταχάλκου με την μεγάλη αυλή.

θερινά σινεμά στην Αθήνα με γκουρμέ γεύσεις κάτω από τα άστρα

Ούτε αυτό μας άρεσε καθόλου. Δεν μας άρεσε καθόλου αυτό. Αν και ο ιδιοκτήτης προσφέρθηκε να μας καλέσει ένα ταξί, αλλά δεν το έκανε ποτέ. Ήταν λίγο μπερδεμένοι επειδή πολλοί πελάτες ήρθαν ταυτόχρονα, αλλά συνολικά η εξυπηρέτηση ήταν καλή. Το φαγητό πολύ καλό έλειπε όμως η καθαριότητα στις τουαλέτες και στην κουζινα